Een hele tijd geleden vond ik dit filmpje, hoewel er niets gebeurd vind ik het een super eng filmpje en het spookt nog steeds door mijn hoofd. Iedere keer dat ik mijn laptop open denk ik ‘wat als mijn webcam ook gehackt is?’. Niet dat er iets te zien valt want mijn webcam is super onduidelijk en wazig, maar het idee dat iemand je in de gaten houdt..
En daar was ook gelijk mijn volgende punt; als je mijn naam googelt vind je mijn Twitter, Facebook, LinkedIn, Formspring en YouTube account. Zo onderhand mijn leven staat op internet, al dan niet via mijn blog maar wel via Twitter en Facebook. Ik vind het niet erg want ik let tegenwoordig op de dingen die ik online plaats en ik heb geen geheimen, het maakt me ook echt niets uit dat mensen weten waar ik woon, werk of naar school ga, maar toch, het idee dat iemand me in de gaten kan houden via social media is iets dat me de laatste tijd meer bezig houdt dan anders, vandaar ook de reden dat ik weer een tijdje niet geblogt heb.
Ik ben voor mezelf opzoek gegaan naar de grens maar om eerlijk te zijn kan ik die (nog steeds) niet vinden. Ik weet niet wat te persoonlijk is omdat ik geen geheimen heb, en die ook niet wil hebben. Ik Twitter minder waar ik ben en wat ik doe en ook mijn mobiele uploads op Facebook zijn ‘braver’ dan vroeger. Maar is dat wel nodig? Want wat is nou eigenlijk te persoonlijk?
Na een lange dag op school of werk stap je in de trein richting huis. Nog even een uurtje in de trein hangen en dan ben je eindelijk thuis. Kun je mooi in de trein even je sociale leventje updaten via social media. Tenzij je batterij leeg is.
Ik hoef dan wel niet een uur te reizen iedere dag, maar mijn batterij is aan het begin van de middag leeg. Ik heb en witte iPhone 4S, die ik intensief gebruik. Ik twitter, Facebook, gebruik ingstagram en ik whatsapp als een malle. Mijn batterij houdt daar niet zo van en daarom heb ik standaard mijn oplader in mijn tas zitten. Als ik ergens ga zitten zorg ik ongemerkt dat er een stopcontact in de buurt is zodat ik mijn iPhone even op kan laden zodat ie langer mee gaat.
Maar dat hoeft niet meer! Een tijdje geleden zat ik weer eens doelloos op eBay rond te surfen, op zoek naar leuke accessoires voor mijn iPhone. Ik vond een hoop kabels, opladers, auto opladers en weet ik veel wat. Maar ook een externe batterij! Ik was een beetje sceptisch, want zou dit nou echt werken? Nou ach, voor die paar euro zou ik de gok wel durven wagen en zo geschiede het dus dat ik hem bestelde. Een mooie roze, want ik vind roze mooi.
Gister viel hij dan, eindelijk, op de spreekwoordelijke deurmat en mijn moeder snapte totaal niet wat ik er nou mee moet, wat is dat in hemelsnaam voor ding? Mijn vader en zus daarentegen waren enorm enthousiast, beide een iPhone bezitter en dus ook slachtoffer van de batterij die snel leeg gaat.
En hij werkt! Oké, hij laadt niet zo snel op als een normale oplader via het stopcontact, maar het werkt wel degelijk. Van de technische kant ben ik niet zo maar na een beetje googlewerk ben ik erachter gekomen dat ik, met mijn 2000mAh batterij, mijn iPhone 2 keer volledig op kan laden, ik moet het zelf nog ontdekken of dat ook echt zo is maar ik ben allang blij dat ik wat langer met mijn telefoon kan doen dan normaal.
Ik heb mijn externe batterij gekocht op eBay, bij verkoper ‘accecity2010′, maar als je ‘external battery iPhone 4′ intypt vind je honderden batterijen. Ik betaalde €6 inclusief verzendkosten dus het is wat mij betreft zeker het geld waard om het eens uit te proberen. Ik heb een 2000mAh batterij (don’t ask), en na even googlen blijkt dat ik mijn telefoon hier zeker 2 keer mee volledig op kan laden. Ik zit dus nooit meer met een lege telefoon. Tenzij ik mijn externe lader vergeet op te laden..
Tijdens een weekje vakantie doe ik eigenlijk nooit zo veel. Ik werk een paar uurtjes meer dan normaal maar verder doe ik niets. En zo was het deze week ook een beetje.. Op zondag vierde ik koninginnennacht met vriendinnetjes, op maandag zat ik ontzettend moe en met een kleine kater achter mijn kassa. Op dinsdag deed ik helemaal niets, op Gossip Girl kijken na, en ging ik ‘s avonds weer een uurtje aquajoggen met Evi. Woensdag werkte ik weer en liet ik ‘s avonds mijn haar knippen (waar je gelukkig niets van ziet!), daarna voelde ik me heel erg bekeken doordat ik wat zelfprotretjes maakte, donderdag legden we de laatste hand aan ons Berlijn filmpje, kocht ik een ‘Tangle Teezer’, ging ik ‘s avonds met Evi naar The Vow (Channing ik wil met je trouwen!). Vrijdag werkte ik weer een hele dag, keek ik ‘s avonds ‘Life on Murs’ en zaterdag begon heel vroeg bij de Appie en eindigde heel laat bij mijn neef terwijl ik liggend op de bank geld verdiende. En mijn zondag? Nou, die begon om half 3 pas met een stukje taart en eindigt met een middag ‘Awkward’ op MTV en mijn warme bed.
Wat doe je op een saaie woensdagavond, als je een statief, een camera en een lamp hebt? En een schoolopdracht om portretfoto’s te maken met licht vanaf de zijkant? Juist, met je rug tegen de deur aanzitten, op het knopje drukken en hopen op een goede foto. En als ik het zelf mag zeggen; die missie is aardig geslaagd.
Een jaar geleden schreef ik deze blog, over het feit dat ik me nog steeds niet thuis voelde in ons nieuwe huis, ik nog altijd ons oude huis miste maar ik me er eigenlijk gewoon overheen moest zetten want het was tijd voor nieuwe herinneringen. Maar hoe is dat eigenlijk nu? Een jaar later..
Ik heb er een onwijs dubbel gevoel over, aan de ene kant is het nu wel mijn huis maar misschien is dat meer omdat ik er inmiddels al twee jaar woon en het wel gewend ben, aan de andere kant mis ik het knusse en gezellige gevoel wat er in ons oude huis wel hing maar hier gewoon nog niet hangt. Misschien komt het toch wel doordat al mijn herinneringen daar liggen, ik daar opgegroeid ben en bij ieder plekje, vlekje of gaatje er wel een verhaal bij kon vertellen.
Zei ik vorig jaar nog dat ik voorzichtig de trap op loop, zachtjes ramen en deuren open en niks aan durf te raken omdat ik bang ben het kapot te maken; dat gevoel is er nog steeds. Ik weet niet waar het door komt maar ik wil gewoon niet de eerste zijn die een vlek op de muur of een kras in de koelkastdeur maakt. Dan heeft iedereen bij het zien van die kras of vlek altijd zo’n ‘oh, dat was Ilse’-gevoel. Nee, laat mijn ouders maar lekker krassen maken, ik doe wel extra voorzichtig.
Als ik door Eindhoven loop, hier door de wijk, dan heb ik helemaal niet het gevoel alsof ik daar echt hoor, alsof ik bijna thuis ben, iets wat ik in Son wel had als ik de hoek van de straat zag of mijn oude basisschool. Nee, hier is gewoon niets waar ik herinneringen aan heb. Misschien aan een paar dingen omdat Oma hier gewoond heeft, maar échte herinneringen heb ik niet. En dat vind ik jammer.
Ik wil zo graag thuis komen en me ook écht thuis voelen. Misschien komt het doordat het huis gewoon een stuk groter is, we witte muren en een witte vloer hebben en de meubels strak zijn. Er zijn weinig tot geen gezellige frutsels en zelfs de accessoires zijn strak. Het ruikt nog nieuw en zo voelt het ook.
En ik snap het niet, ik snap niet waarom het me nou zo veel moeite kost om me ergens thuis te voelen. Bij vriendinnen hang ik op de bank alsof ik er al jaren kom, terwijl ik er in werkelijkheid pas een paar keer geweest ben. Waarom kan dat niet gewoon in mijn eigen huis, waar ik inmiddels al twee jaar woon? Wat moet ik nog doen om me hier thuis te kunnen voelen..
